We gaan voor de 2e ronde…

Mijn vorige cyclus zag er erg netjes uit en in het ziekenhuis waren ze verbaasd hoe correct mij cyclus na een stimulatieronde alweer liep 😀

Echotijd!
Op maandag 30 april stond een echo gepland om te kijken hoe mijn follikel aan het groeien was. Een dag ervoor moest ik al met de eerste ovulatietest beginnen. Op de echodag zagen ze al een mooie follikel van 17 mm, die over max. 3 dagen zou gaan springen.

Een positieve test of toch niet?
Een dag na de echo leek ik al een positieve test te hebben, maar ik vond het wel erg vroeg want ik zat pas op dag 12 van mijn cyclus. Toch had ik me al aangemeld en op zondag 6 mei zou ik de terugplaatsing krijgen.

Ik vertrouwde het niet helemaal en heb een dag later nogmaals getest. De test knalde echt en daarom heb ik opnieuw het ziekenhuis gemaild en werd de terugplaatsing met een dag verplaatst. Want nu zijn mijn eisprong op donderdag 3 mei zijn (een dag na je positieve test).
IMG_9637

Krijgen we wel of geen terugplaatsing?
Op zondag werd onze cryo uit de vriezer gehaald en tussen 10 en half 11 ’s ochtends zou ik gebeld worden om te horen of het ontdooiproces goed was gegaan en of ik die middag een terugplaatsing zou krijgen. Ik was nog nooit zo zenuwachtig geweest, wat een zenuwslopend moment was dat! Eindelijk werd ik een paar minuten voor half 11 gebeld, de dame van het laboratorium vertelde me dat ze slecht een cryo hoefde te ontdooien en dat deze goed was ontdooit en zich mooi aan het ontwikkelen was. Verder vertelde ze me dat we om half 1 werden verwacht in het ziekenhuis voor de terugplaatsing 😀

Jippie dus toch een terugplaatsing, wat een opluchting was dat en mocht deze poging niet lukken hebben we tenminste nog 2 cryo’s in de vriezer liggen! Vanaf dat moment mocht ik niet meer naar de wc, want je moet een volle blaas hebben zodat ze het embryo goed kunnen terugplaatsen. Door je volle blaas worden namelijk je darmen aan de kant geduwd.

De terugplaatsing
Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis moest ik natuurlijk onwijs nodig plassen, wat is dat vreselijk als het niet mag. Allereerst werden we naar het lab geroepen om meer informatie te krijgen over de ontwikkeling van ons embryo. De embryo was mooi ontwikkeld tot een blastocyste, ze vertelde dat je nu al goed het onderscheid kon zien welke cellen zich tot een kind zullen ontwikkelen.

Vervolgens moesten we weer terug naar de wachtkamer waar we na ongeveer 15 minuten de behandelkamer in werden geroepen. Daar lag ik dag lekker comfortabel met mijn benen wijd te wachten op onze kleine hummel. De dame van het lab vertelde dat hij nog verder ontwikkeld was en hij vandaag of morgen al zou gaan innestelen. Via de echo konden we zien hoe hij werd geplaatst en na een paar minuten blijven liggen mocht ik dan eindelijk naar de wc!

Daar zit je dan!
Het besef dat er nu een potentieel klein kind in mijn buik zat was wel erg gek. Het was die dag lekker warm en we besloten om het te gaan vieren door lekker op de scooter naar Kijkduin te gaan. Vanaf dat moment begonnen de buikkrampen al en het een na het andere doemscenario schoot door mijn hoofd heen: wat als het nu al afgestoten wordt, wat als het niet wilt innestelen, wat als het aan mij ligt. Er zat niets anders op dan te wachten, wachten en nog meer wachten…

In mijn volgende post lees je over de ellendige wachtweken en natuurlijk hoe het is afgelopen!

Volg:
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

volg mij ook op