Ineens was ze er, ons kleine wondertje!

Eindelijk waren de hectische feestdagen voorbij en was het tijd om lekker van mijn verlof te gaan genieten.

img_0692

Om mezelf te vermaken had ik een Diamond Painting aangeschaft, die we later op hummeltje haar kamer kunnen hangen en had ik wat to do lijstjes gemaakt met onder andere wat ik nog moest aanschaffen en regelen voor de komst van onze kleine meid.

Helaas had ze hele andere plannen want in de nacht van 1 januari op 2 januari om 01:30 uur braken ineens mijn vliezen…

We lagen die avond vrij laat in bed en het lukte me maar niet om in slaap te vallen. Ik had overal jeuk en na meerdere keren naar de wc te zijn geweest begon ik erge last van mijn buik te krijgen. Ik bleef maar draaien en woelen en lag op geen enkele manier lekker in bed. Ineens voelde ik een pats in mijn buik, wat ook wel een beetje op een soort bom leek die in mijn buik afging. Ik was net al naar de wc geweest, maar dacht dat het wellicht mijn darmen waren, dus ik ging er weer uit. Eenmaal aangekomen in de badkamer stroomde er ineens warm water uit me, het voelde een beetje alsof ik in mijn broek plaste en toen ik snel op de wc ging zitten zag ik een bloederige slijmprop in mijn onderbroek zitten.

Vanaf de wc riep ik Mischa en vertelde dat ik zojuist in mijn broek had geplast en dat ik bang was dat mijn vliezen gebroken waren. We keken elkaar even aan en hadden geen idee wat we moesten doen. Ik vroeg Mischa de brief erbij te pakken die we van de verloskundige hadden gekregen. Op de brief stond dat we tussen de 37 – 40 weken tot 9.00 uur ’s ochtends moesten wachten om te bellen, maar ik was nog helemaal geen 37 weken! Omdat we zo erg twijfelde hebben wij mijn schoonmoeder gebeld en die raadde toch aan om de verloskundige te bellen. Wat uiteindelijk de juiste keuze was, want nog geen 30 minuten later stond ze bij ons op de stoep.

Na het verhaal te hebben verteld ging ze voelen en bleek ik op dat moment 1 cm ontsluiting te hebben en kon ze concluderen dat mijn vliezen ingescheurd waren, maar nog niet volledig gebroken. Helaas kwam ze ook met de mededeling dat ze ons niet verder mocht helpen, omdat ik op dat moment 36+6 weken zwanger was en de grens toch echt 37 weken was.

We moesten naar het ziekenhuis en de verloskundige belde alvast dat we er zo snel mogelijk aan zouden komen. Alleen hadden we een probleem de vluchttas was nog niet klaar, want dat zou ik die week tijdens mijn verlof doen. Gelukkig kon de verloskundige goed meedenken en hebben we alsnog snel een vluchtkoffer bij elkaar geraapt.

Op naar het ziekenhuis
Rond 02:30 uur reden we naar het ziekenhuis en werden we netjes begeleid en overgedragen door mijn verloskundige. Al snel werd ik aan het CTG gelegd om de hartslag van de baby en de weeën activiteiten te controleren. Op dat moment was er nog weinig activiteit en de arts gaf zelfs aan dat als het zo zou blijven we naar huis gestuurd zouden worden. Daar zaten we natuurlijk helemaal niet op te wachten, maar rond 5 uur kreeg ik een echo om de ligging te bepalen (ze lag er goed voor, gelukkig) en bleek ik inmiddels al 3-4 cm ontsluiting te hebben. Weer terug op de algemene zaal werd er toch besloten dat we naar een verloskamer mochten.

Op de kamer werden onze wensen besproken. Eigenlijk hadden we vrij weinig wensen, ik wou een ruggenprik wanneer de pijn meer zou toenemen en Mischa wou hummeltje graag opvangen en natuurlijk haar navelstreng doorknippen. Twee uur later had ik al ruim 7 cm ontsluiting en begon de pijn toe te nemen dus vroeg ik om een ruggenprik. Doordat ze artsen net in een overdracht zaten moest ik helaas tot 9 uur wachten voordat ze prik eindelijk konden zetten. Daarna nam de pijn iets af, maar helaas de weeën ook, waardoor ik dus weer weeënopwekkers nodig had.

Nog geen uur later was het tijd om te beginnen met persen want ik had volledige ontsluiting! Na ruim 1 uur geperst te hebben kwamen ze tot de conclusie de hummeltje een sterrenkijker was en hoopte ze dat door het persen haar hoofdje zou kantelen. Helaas was dat niet het geval en moest de gynaecoloog erbij geroepen worden. Na nog een half uur persen bleek dat er niets anders op zat dan een keizersnede.

En dan mag je ineens niet meer natuurlijk bevallen…
Jeetje wat was dat een domper en daar heb ik ook zeker een traantje om moeten laten. Ik baalde enorm dat het niet op de natuurlijke manier lukte en dat ze nu door middel van een keizersnede gehaald moest worden, maar het aller belangrijkste was natuurlijk dat ze er gezond uit zou komen.

Omdat haar hartslag er goed uitzag, had de keizersnede geen spoed en moest ik lange tijd wachten voordat ik naar de operatiekamer mocht. Zolang zelfs dat ik maar liefst 3x weeën remmers heb gekregen, omdat ik maar persdrang bleef houden. Wat een naar gevoel was dat, je wilt persen, maar weet dat het niet mag omdat je kleine meid klem zit in je geboortekanaal.

Eindelijk was het zover
Om 14:00 uur kreeg ik het goede nieuws dat de OK vrij was en het eindelijk zover was! Om 14:30 uur lag ik helemaal klaar en kwam Mischa binnen gelopen. Vanaf dat moment ging het allemaal erg snel, ik voelde dat ze aan mijn buik zaten, maar het deed gelukkig geen pijn. Alles werd heel goed uitgelegd en Mischa kon zelfs meekijken, nieuwsgierig aagje dat het ook is.

Om 14:51 uur hoorde we Elena Sophia, roepnaam Elena voor het eerst huilen. Wat een mooi en bijzonder geluid was dat! Daar was ze dan eindelijk, alleen wat zag ze eruit…

Doordat ze klem had gezeten in mijn geboortekanaal was haar voorhoofd en linkeroog helemaal bont en blauw. De arme meid had er veel last van, maar gelukkig is het inmiddels zo goed als weggetrokken.

Inmiddels is ze alweer 2 weken en 2 dagen bij ons en dat terwijl mijn uitgerekende datum pas over 6 dagen is! Het meest gekke is dat ik me nu al niet meer kan voorstellen hoe het zonder haar geweest is.

Binnenkort zal ik meer vertellen over de dagen/weken na haar geboorte en natuurlijk hoe het nu met haar gaat. Daarnaast zal ik mijn ervaring met het geven van borstvoeding met een prolactinoom delen.

Volg:
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

volg mij ook op